Flamenco w Trianie, Sewilla

Gdzie znajduje się Triana

Triana leży na języku ziemi między dwoma odnogami Gwadalkiwiru, na zachodnim brzegu rzeki, i jest także okręgiem administracyjnym Sewilli. Wikipedia zauważa, że będąc historycznie odciętą od głównego miasta, nazywano ją arrabal, czyli przedmieściem. Dziś most znany jako Puente de Triana, czyli Izabeli II, łączy ją z centrum, a Wikipedia nazywa ten most wraz z małą kaplicą na jego zachodnim końcu najlepiej rozpoznawalnym symbolem barrio. Los Remedios na południu i La Cartuja na północy są zwykle zaliczane do niej. Mieszkańcy nazywani są trianeros i silnie identyfikują się z tym miejscem. Wikipedia dodaje, że Triana ma własne święta, a także swoją ceramikę i flamenco.

Co oznacza nazwa

Nikt nie ma pewności, skąd pochodzi ta nazwa, a Wikipedia podaje trzy wyjaśnienia, z których żadne nie jest ustaloną historią. Legenda głosi, że rzymski cesarz Trajan, urodzony w pobliskiej Italice, założył tu kolonię, a Triana wywodzi się od Trajana. Inna teoria łączy łacińskie tri, trzy, z celtyberyjskim słowem oznaczającym rzekę, ponieważ Gwadalkiwir dzielił się niegdyś w pobliżu na trzy odnogi. Trzecia wywodzi ją od łacińskiego wyrażenia trans amnem, oznaczającego tych za rzeką. Każde wyjaśnienie wskazuje na ten sam fakt: Triana to strona po drugiej stronie wody, a jej mieszkańcy od dawna traktują to jako tożsamość. Dla odwiedzającego istotna jest geografia, ponieważ to rzeka sprawia, że dzielnica wydaje się miejscem osobnym.

Krótka historia dzielnicy

Wikipedia datuje pierwsze osady na okres rzymski i mówi, że dzielnica rozwinęła się wokół zamku zbudowanego w X wieku. Most pontonowy zbudowany w 1171 roku połączył ją z Sewillą. Ferdynand III Kastylijski zniszczył cytadelę i most przed zdobyciem Sewilli w 1248 roku. Teren zamku stał się później Castillo de San Jorge, a od 1481 do 1785 roku był siedzibą hiszpańskiej inkwizycji. Powodzie były częste, dopóki koryta rzeki nie zostały przebudowane po 1950 roku, a mieszkańcy chronili się w zamku i kościele Santa Ana. Most, przez który dziś przechodzisz, Puente de Isabel II, pochodzi z XIX wieku i stał się symbolem barrio.

Żeglarze, garncarze i śpiewacy

Wikipedia podaje, że Triana była tradycyjnie zamieszkana przez żeglarzy i garncarzy, robotników budowlanych i rzemieślników, a mieszkało tam także wielu torreadorów oraz śpiewaków i tancerzy flamenco. Torreador Juan Belmonte, urodzony gdzie indziej w Sewilli, przeprowadził się do Triany w wieku trzech lat. Andalucia.com mówi, że przemysł garncarski sięga czasów rzymskich i wykorzystywał glinę z La Cartuja, na północ od dzielnicy, oraz że Triana była starą dzielnicą gitano aż do lat pięćdziesiątych XX wieku. Centro Cerámica Triana otwarto w lipcu 2014 roku w starej fabryce ceramiki Santa Ana, aby pokazać to rzemiosło, z piecami, surowcami i ceramiką od czasów mauretańskich do lat pięćdziesiątych XX wieku.

Czytaj dalej: Płytki i ceramika z Triany

Zagrody i rodziny romskie

Według Wikipedii w Trianie żyła niegdyś duża społeczność romska, zamieszkująca głównie corrales: wspólne domy rozmieszczone wokół dziedzińca i jego fontanny. Presja rozwojowa w późniejszych dekadach XX wieku sprawiła, że większość z nich opustoszała. Ocalałe budynki objęto ochroną konserwatorską, wśród nich domy przy ulicach Alfarería i Castilla oraz Corral Herrera z 1909 roku przy Pagés del Corro. Ta ulica była niegdyś Cava de los Gitanos, gdzie skupiały się rodziny romskie, zanim przebudowa w latach siedemdziesiątych XX wieku zmusiła je do przeprowadzki. UNESCO podkreśla, że społeczność Gitano odegrała zasadniczą rolę w rozwoju flamenco.

Formy związane z Trianą

Wikipedia wiąże z Trianą kilka form flamenco. Według jednej z relacji pieśni z Rondy dotarły do Triany wraz z jej tradycją corridos i przekształciły się tam w soleá, a jaleos powstały w Trianie z radosnego śpiewu corridos i soleares. Hasło poświęcone tangos łączy styl z Triany z Pastora Pavón, La Niña de los Peines i El Titi, a hasło o siguiriyi nazywa styl Frasca el Colorao z Triany bardzo ozdobnym. Siguiriya, dodaje, ma czysto romskie pochodzenie. To opowieści o tradycji, a nie mapa tego, co usłyszysz danego wieczoru.

Czytaj dalej: Formy flamenco z Triany

Flamenco na liście UNESCO

Flamenco zostało wpisane na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO w 2010 roku. Wpis opisuje jedną sztukę zbudowaną ze śpiewu (cante), ruchu (baile) i gitary (toque), zakorzenioną w Andaluzji, z dalszymi korzeniami w Murcji i Estremadurze. UNESCO podkreśla, że sztuka ta jest przekazywana w dynastiach, rodzinach, grupach społecznych i klubach flamenco oraz że pojawia się podczas ceremonii kościelnych, świąt religijnych i prywatnych przyjęć. Wiele społeczności traktuje ją jako znak własnej tożsamości, a społeczność Gitano przede wszystkim. Dzielnica ciasnych ulic i wielkich rodzin doskonale pasuje do tego obrazu wędrówki sztuki.

Szkoła obok sceny

Teatro Flamenco Triana to projekt Fundacji Cristiny Heeren, której szkoła flamenco oferuje roczne i letnie kursy tańca, śpiewu i gry na gitarze. Strona fundacji podaje, że jej uczniowie otrzymują zniżki na spektakle w teatrze, który nazywa swoim teatrem domowym, a teatr informuje, że jego zyski przeznaczane są na stypendia i szkolenia. Fundacja przedstawia swój program jako praktyczne i techniczne szkolenie, obejmujące takie przedmioty jak compás i tradycyjne kody tablao. Teatr opisuje również fundację jako centrum referencyjne dla nauki flamenco, z uczniami z ponad 40 krajów — co jest twierdzeniem samego teatru.

Calle Pureza i okoliczne ulice

Teatr znajduje się pod numerem 76 przy Calle Pureza, długiej ulicy biegnącej na południe od Altozano przez stare serce Triany. Wyznaczają ją dwa punkty orientacyjne: kościół Santa Ana, który miejscowi traktują jak katedrę Triany, oraz Capilla de los Marineros, gdzie swoją siedzibę ma bractwo La Esperanza de Triana. Santa Ana, jak podaje Wikipedia, była pierwszym katolickim kościołem Sewilli po podboju w 1248 roku. Calle Betis biegnie wzdłuż nabrzeża i skupia wiele miejskich restauracji i barów z widokiem na centrum Sewilli. Na północ od Calle Pureza plac Altozano jest tradycyjną bramą do Triany od strony mostu, z pomnikami poświęconymi matadorowi Juanowi Belmonte i sztuce flamenco.

Święta wyznaczające rytm roku

Wielki Tydzień w Trianie wygląda inaczej, jak podaje Wikipedia — ma własny charakter i dwa słynne bractwa, La Esperanza de Triana i El Cachorro, to drugie nazwane od rzeźby umierającego Chrystusa. Drugą wielką datą jest Velá de Santa Ana, festyn uliczny na Calle Betis od 21 do 26 lipca, z sherry, sevillanas, pieczonymi sardynkami i konkursem na tłustym słupie, cucaña, nad rzeką. Wikipedia datuje Velá na XIII wiek i stawia ją na drugim miejscu w mieście po kwietniowym targu. Jeśli twoja wizyta wypadnie w którymś z tych tygodni, spodziewaj się, że dzielnica będzie bardziej zatłoczona i głośniejsza niż zwykle.

Dla kogo to nie jest

Ta strona daje kontekst, a nie wskazówki dojazdu. Jeśli chodzi o ulice, godziny otwarcia i trasy, skorzystaj z mapy i źródeł wymienionych poniżej, ponieważ rozkłady i wystawy się zmieniają. Stare corrale Triany w większości zniknęły lub są prywatne, więc nie oczekuj otwartych dziedzińców. Wikipedia dodaje ostrzeżenie o stereotypach: gdy większość corrales zniknęła, dawny obraz Triany jako schronienia dla Cyganów przestał pasować. A jeśli chcesz tylko wiedzieć, jak zarezerwować miejsce w teatrze, przewodnik po biletach odpowiada na to bez historii.

Czytaj dalej: Spektakl Teatro Flamenco Triana